شعر تر

رفتن سوغات غریبی است

و دستها که در هوا معلق می مانند

 غریبتر

فقط باید یادمان باشد که در این سفر هر کجا که چشم می بندیم دوستانی را به یاد بیاوریم که هم نفسمان بودند.

هیچ دلم نمی خواست مطلبی را که روز دوشنبه نوشته بودم بر وب قرار دهم احساس می کردم این مطلب صرفا یک احساسات زود گذری است که از یک حادثه ناگهانی شات می گیرد. احساس می کردم زمان همه چیز را حل خواهد کرد و لازم نیست من اینقدر احساساتی شوم احساس می کردم اگر نوشته های از سر دلتنگی را در وبلاگم بنویسم چیز قشنگی از آب در نخواهد آمد و مردی نوستالوژیک به نظر خواهم آمد اما مطلب امروز رضا یا همان هوچی خودمان به یادم آورد که یاد یاران یار را میمون بود/خاصه کان لیلی و این مجنون بود.

همه صحنه های این دوسال همچون فیلمهای فارسی که در دوره نوجوانی و عنفوان جوانی با ذوق آنها را می دیدم همیشه در جلوی دیدگانم هستند همه آن صحنه ها با تمام تلخی ها و شیرینی هایش. صحنه های آشناییهای اولیه ، ژستها و گاردی که در برابر هم گرفته بودیم و ارزیابی های شتاب زده ای که در مورد هم می کردیم. به راستی چه زود و چه خوب گذشت انگار همین دیروز بود که رضای عزیز سر کلاس استاد عبادی پیدایش شد. با ژستی کوچه بازاری و هیبتی که به جن زده ها می ماند و خوب یادم می آید که با آن اطلاعات تاریخی اش حال آن دخترک معلوم الحال را گرفت و من احساس کردم که جنسمان اساسی جور شد آری گذشت .... گذشت دیگر آن خوابگاه و تختهای بلندی که مامنمان بود و بیچاره رجبی که خوب از دستمان خلاص شد که در این مدت خواب و قرارش را از او گرفته بودیم و البته او هم  خوب شده بود دایره المعارف یا بهتر است بگویم دایره الظرایف ما.و شیر دل که تنها مرد محبوب رجبی بود و البته به راستی مردی معتدل و میانه روی که کمتر کسی بود که از دست و خسته شده باشد و دلش از او رنجیده باشد انگار مهره مار داشت که از استاد حسینی تا رجبی معمار و ....همه و همه او را دوست داشتند و بر دوستی اش معترف بودند و یار غار دیرینش هم با تمام شیرینی کودکی اش مردی بزرگ خواهد شد البته اگر صحبتی ها یی بودن خود را تقویت نماید او را هم همه دوست داشتند جز همان رجبی معماری که دوست نداشت سر به تنش ببیند. ایرج که بیش از همه در کارهایی تبحر داشت که دیگران در آن مهارت نداشتند و هنر ایرج هم این بود او در آینده مدیری کارامد و موفق خواهد شد اگر به قول خودش سفری به مالزی نماید و تحصیلی در آنجا برهم زند عباسی را چرا نمی گویی که مردی بود سرشار از احساسات و شوری که تا تقی به طوقی می خورد زود بر می آشفت و عنان اختیار از کف می داد و شاید هم بعدها خودش از کرده اش پشیمان می شد.حسن که به قول خودش دو طیف را لایق دوستی می دانست هپو و پولدار و افرادی که خارج از این دایره تنگ قرار داشتند دوستش نبودند هر چند احساس می کردم که در پایان سال او با ما رابطه دوستی خوبی داشت که نشان می داد او در افکارش تعادل ایجاد کرده و یا اینکه ما.... بگذریم از جعفر هم یادی بکنیم که انگار شطرنج بازی قهار بود که همه چیز را پیش بینی می کرد مردی زرنگ و خونسرد و داننده.

رحیمی را چرا نمی گویی که احساس می کنم دیگر شخصی مثل او را تا پایان عمر نخواهم دید با تحلیلهای عجیب و غریب و جمع بندی های دور از انتظار، او به راستی دایره المعارف دهه های 70 و 80 و 90 میلادی بود که ما در آن زمانها کودکی بیش نبودیم . ابراهیم هم که اصلا جاخالی داد و کمتر پیدایش بود همانگونه که در والیبال با جای خالی روزگار می گذراند در کلاس آمدن هم  جای خالیهای خوبی میداد.و اما پرویز که به راستی چون مادری دلسوز و خواهری با نجابت!!!!! بود او هم خوب می فهمید که چگونه با جمع  تا کند که نه سیخ بسوزد و نه کباب و به راستی که پسری با صفا بود که همه از او دلی خوش داشتند.و اما در این دم آخری جای خالی خانم های کلاس هم سخت محسوس بود خانم فضلی با کیاست و زیرکی و مهربانی که همیشه چاشنی کارش بود. خانم مطیعی با آن سادگی و محبت خاصی که  او را چون خواهری دوست داشتنی، عزیزش می کرد و خانم احمدی بزرگ با آن لحن و مسلک داش مشدی گری و آدامس معروفش و خانم احمدی کوچک با آن سلک و سلوک پسرانه و زود از کوره به در رفتن ها و البته مهربانی هایش و خانم اصالت با ویژگی هایی که او را به قومیت خودش ربط می داد و می شد بفهمی که از قوم بزرگ ترکهاست.خانم قاضی مرادی که مهربان و عزیز بود و .... همه گذشت و تمام شد .

باری این روزگار غریب هم در قریبی گذشت و از آنهمه چیزهای خوب و بد فقط خاطراتی شیرین در دلها حک شده که تا پایان عمر از یاد رفتنی نیست و تا زمانی که هستیم و خون در رگهایمان می رقصد همدیگر را به نیکی یاد خواهیم کرد.

دوستان یاران و همراهان ما هم می رویم

 در نهایت ساده و بی ادعا هم می رویم

گرچه تک تک داخل این معرکه وارد شدیم

دست در دست هم و یکجا و باهم می رویم

دوستان در این زمان از ما چه مانده؟هیچ هیچ

جزنگاه مهربان و خنده هایی ماندنی

بگذریم از گریه ها و اشک ها و رنج ها

بگذریم از دشمنی های به جا ناماندنی

بگذریم از اینکه در کنج نگاه عاشقی

موجی از رنگ توهم صحبت از بیداد بود

بگذریم از اینکه در کنج صدای من و تو

گردی از اندوه و حسرت زنگی از فریاد بود

دوستان ما می رویم و بازهم گردون دون

می ستاند دست یاری شماها را ز ما

می سرایم از قضا شعر جداییهایمان

لعن و نفرین برجدایی وای از دست قضا

دوستان حالا که اینگونه زپیشم می روید

رنگ گلهای بهار عمرتان پر رنگ باد

عمرتان سرشار از عشق و محبت یارتان

فکرتان مشغول اما عاری از نیرنگ باد!